برپایی نمایشگاه سیاه مشق های مهدی احمدی بازیگر سینما

نمایشگاه طراحی و سیاه مشقهای مهدی احمدی جمعه ۳۱ اردیبهشت ماه افتتاح می شود و تا ۱۴ خردادماه علاقمندان میتوانند هر روز از ساعت ۱۶ تا ۲۰ از این نمایشگاه در گالری «نشاط» واقع در میدان آرژانتین، بلوار بیهقی، بالاتر از کوچه ۱۴ شرقی پلاک ۱۳ بازدید کنند.

پرستو رجایی، برگزارکننده این نمایشگاه مینویسد: مهدی احمدی وقتی دست به طراحی میبرد، نقاشی میکند و مرز بین آنها در کارهای او محو میشود. دغدغهی او در این مجموعه ریتم، کمپوزیسیون جدید، تاکید و شخصیت بخشیدن به هریک از خطوطی ست که در طراحیهایش استفاده میکند. مخلوق ذهن او دیگر خطوط هستند، نه فیگورها. انتخاب خطوطی که بیش از همه بیانگر باشند و بیش از پیش لرزش درونی او را انتقال دهند. خطوطی که موجب ترکیب بندی و رسیدن به درکی متفاوت از فضا و فیگور به وسیلهی ایجاد فضاهای مثبت و منفی فعال، شده است، بر اثر شانس یا نوعی هیجان آنی کشیده نشدهاند. بلکه هرکدام نتیجهی مشاهدات و تحقیقاتی بوده است که او بر روی سیاه مشقهای عماد الکتاب و میزرا غلامرضا اصفهانی داشته است. این سیاه مشقها، تأثیر خطهای رضا عباسی و ذهن خلاقهی هنرمند بر هم منطبق شده و مجموعهی پیش رو را خلق کرده است. او برای رسیدن به ریتم، جسورانه جزیبات را بیش از پیش پالایش کرده و با کشیدن هر خط و تکرار فرمها در جهات مختلف، با استفاده از ابزار کار خودش، به ریتم زیبایی در فضا و خلق فیگورهایش رسیده است. جایی که لازم است، رنگ را تعمداً کنار میگذارد؛ لزومی که از دیدی آموخته شده نشأت میگیرد. او لحظه به لحظه باید در گذاشتن خطوط مناسب و مقدار تکرار آنها انتخاب کند و این تصمیم نهایی دربارهی خطوط از مبانی تثبیت شده در ذهنش تغذیه میکند و در جایی هم که نیاز است حساسیت آدمی را به جنبش درآورد، آبی زیبا، سبز زیبا و قرمز زیبا را به کارش اضافه میکند.

مهدی احمدی هنرمندی است که پیش از این که بازیگر باشد، نقاش بوده است. او سالها پیش با شاگردی هنرمندانی همچون غلامحسین نامی، مرتضی ممیز، گیزلا سینایی، فرح اصولی و... وارد عرصه هنر شد و با حضور در فیلمی از خسرو سینایی وارد عرصه سینما شد. مهدی احمدی، فارغ التحصیل گرافیك دانشگاه هنر تا به امروز ۱۰ تا نمایشگاه انفرادی و ۳۲ نمایشگاه گروهی برگزار کرده است.

برچسب: نویسنده: فرومی تاريخ: پنجشنبه 30 ارديبهشت 1395 ساعت: 5:15

نقاشی که عاشق ادبیات شد

سعید معیریزاده نقاشی است که نگارگری درس میدهد. به ادبیات علاقه خاصی دارد و برای خلق آثار جدیدترین نمایشگاهش که این روزها در گالری «ساربان» برپاست دو سال وقت گذاشته تا «هفت پیکر» نظامی را بخواند.

خوانشی که او از این شاهکار ادبیات قرن ششم هجری روی بوم دارد و در دو بخش و دو طبقه گالری «ساربان» به نمایش در آمده فرمی عجیب دارد؛ از این منظر که او از ادبیات کهن و سنت و فرهنگ ایرانی برای نقد موضوعات روز هنر معاصر و حتی سیاست بهره گرفته است.

معیریزاده در این مجموعه آثار داستان بهرام گور را روایت میکند اما اولین تابلویی که در نمایشگاه جلب توجه میکند با جمله welcome to Hollywood نقاشی شده است. تمام تابلوها پر است از نمادهای آشنای دنیای معاصر که البته بیشتر آنها از فرهنگ دهههای اخیر آمریکا نشات گرفته است.

معیریزاده در این باره میگوید: دوران بهرام گور تقریبا جزو آخرین امپراطوریهای ایران است و من خواستم از آن امپراطوری تا امروز که اوباما فکر میکند بزرگترین امپراطوری را رهبری میکند، پل بزنم. من این فاصله و گسست زمان را در آثارم طی کردم؛ یک افق زمانی که پر است از نشانههای تکراری و آشنایی مثل جنگ و ظلم.

در میان تابلوهای معیریزاده که حرکت میکنید باید از هفت پیکر و اسطوره بهرام گور بدانید و از نشانههایی که او در نقد روزگار معاصر برای هجو آن در کارهایش به کار برده است، آگاه باشید. حتی وقتی رو به روی مهمترین تابلوی این نمایشگاه که تصویری از جواد ظریف، وزیر امور خارجه کشورمان را به رخ میکشد میایستید باید درباره حسین بهزاد و یکی از تابلوهای معروف او بدانید و همین طور درباره قصر خورنق و حتی مهندسی که آن را ساخت.

در واقع ارجاعات بیرونی در آثار او بسیار زیاد است. میپرسم: نگران نیستید با اینهمه ارجاعات به جز آن بخش زیباییشناسانه کار و قدرت طراحی و رنگ گذاری در آثارتان کسی متوجه عمق منظور در بازی با این استعارهها نشود؟ میگوید: حرف من این است که هالیوود و غرب در حال ساختن اسطوره برای ما هستند و در تابلوی مربوط به جواد ظریف هم که چهره متفاوتی از اوست و آن لبخند همیشگیاش را ندارد، انگار دارند شمایلی از او را میسازند. اینجاست که آن ارجاعاتی که شما میگویید به کارم میآید. بله من نگران فهم نشدن خوانش اصلی آثارم هستم ولی همانقدر که من باید تلاش کنم تا به زبان جامعه نزدیک شوم این تلاش باید دو سویه باشد. نمیشود من عاشق مردمم باشم و مردم عاشق هنر نباشند. من میتوانستم سراغ یک سری پارادایمهای تکراری در اسطوره و فرهنگمان بروم اما به نظرم دیگر جامعه از این پارادایمها اشباع شده است. از طرفی باید از پارادایمهایی استفاده میکردم که معاصر باشد اما خیلی از این پارادایمها متعلق به ما نیست. من میخواهم مسالهای که میگویم مساله جامعه خودم باشد.

میپرسم این مساله چیست؟ پاسخ میدهد: اینکه من قرار است هویتم را از کجا کسب کنم؟ آیا راهی بهتر از همان ادبیات و فرهنگ دیرینه مان وجود دارد؟ اگر هم می خواهیم چیزی را تغییر دهیم باید اول آن را بشناسیم. برای همین است که دو سال وقت میگذارم تا هفت پیکر نظامی را بخوانم. به نظرم نظامی یک غول است که میان دو غول دیگر یعنی فردوسی و مولانا قرار گرفته است. فردوسی همه چیز را حماسی میبیند و اسطورههایش بیشتر جنگها و احوالات بیرونی دارند و مولانا به عرفان و درون میرسد. این میان نظامی اسطورهای مثل بهرام گور را از فردوسی وام میگیرد ولی بیشتر احوالات درونی برایش مهم است.

او ادامه میدهد: ما باید این فرهنگ و روند را بشناسیم، اما در جامعه ما هیچ چیز انگار برای هیچ کس جدی نیست. برای وزیرش جدی نیست. برای دانشجو و سیستم آموزشی جدی نیست. برای صدا و سیما جدی نیست و برای مردم هم جدی نیست.

معیریزاده همچنین میگوید: من نمیتوانم آن ایجاز کلامی و پیچیدگیهای روایی نظامی که به واقع جواهرسازی کرده با کلمات روی بوم پیاده کنم اما سعی خودم را میکنم.

پیش از آنکه به حرفهای کلی تر برسیم به طبقه بالا میرویم. آنجا داستان به کلی فرق دارد. هفت تابلو که با کلافهای کاموایی شکلی از آباژور را بازسازی کردهاند با هفت رنگ خودنمایی میکند. این بخش بیشتر یک کانسپت را ایجاد کرده است. معیریزاده درباره این بخشِ به قول خودش زنانه میگوید: یک جایی در هفت پیکر، بهرام پاداشی میگیرد و دری به رویش باز میشود که به شکل تمثیلی هفت همسر که قرار است او را به تکامل برسانند در مسیرش قرار میگیرند. اینها از شنبه که شاهزادهای هندی است و رنگش هم سیاه است شروع میشود و به جمعه که شاهزادهای ایرانی و رنگش سپید است میرسد. در واقع هر کدام از اینها در مسیر تکامل بهرام هر شب قصهای برای او میگویند و من از این فرم استفاده کردم که هم قابل کار کردن است و هم نمادی از روشنایی در دل شب است و این زنها نیز چنین میکنند؛ همان کاری که شهرزاد میکرد.

سوال میکنم عنوان «هفت پیکر و کاپیتان ظریف پیش از فتح آمریکا» از کجا آمده است؟ جواب میدهد: شما در انگلستان بگویید شکسپیر اکثرا او را میشناسند ولی اینجا ما از اسطورههایمان چه میدانیم؟ پس خیلی نمیتوانستم روی عنوان بهرام گور مانور بدهم. این خودش یک طنز است دیگر!

در انتها از او درباره علاقهاش به ادبیات میپرسم و میزان اهمیت این تاثیر پذیری. میگوید: شخصا در دوازده سالگی به دیدن فیلمی رفتم به اسم هملت. دوازده بار آن فیلم را دیدم و فهمیدم زندگی جایی خارج از محاورات روزمره مردم است. فهمیدم در میان زندگی روزمره هر کس به چیزی علاقه دارد و من دوست داشتم خارج از روزمره گی باشم. البته نقاش شدم چون بلد نبودم بنویسم! اما این را بگویم شاید برایتان جالب باشد. یک دوستی در استرالیا دارم که استاد ادبیات است. میگوید آنجا ابتدای سال به دانشجو یک کتاب کلاسیک معرفی میشود که طی هفت سال آشنایی کامل با آن کتاب پیدا میکند. مجبور است آن را با انواع آثار دیگر مقایسه کند و اینگونه مجبور است تعداد زیادی اثر بخواند و بر آنها مسلط شود. من خودم به دانشجویانم میگویم بروید هفت پیکر را با وداع با اسلحه همینگوی مقایسه کنید. ببینید دیدگاه کهن با دیدگاه رئالیستی چه فرقی دارد. در این روزگار ما فست فودی شدهایم برای همین همه میگویند مثلا چرا اینهمه سال وقتت را برای یک نمایشگاه می گذاری؟ اینکه باید نقطه قوت باشد! اما میشود نقطه ضعف. به نظرم ما آدمهای قدرشناسی نیستیم و این قدرناشناسی ما را جلو نمی برد. اکثر هنرمندان امروز دنبال ثروت و شهرت هستند و معنا، مفهوم، فلسفه، تجربه و مردم این میان چه میشود نمیدانم.

سعید معیریزاده، متولد بهار ١٣۴٢ است که فعالیتهای جدی هنری خود را از سال ١٣۵٨ با طراحی و رنگ روغن آغاز کرد و در کنار کار خوشنویسی به نقاشی ایرانی روی آورد. در پیمودن مسیر هنری به مرور به سمت ارایه مفاهیم شخصیتر سوق یافت.

علاقمندان می توانند تا سوم خرداد برای بازدید از این نمایشگاه به گالری ساربان واقع در خیابان شهید بهشتی،خیابان صابونچی(مهناز)،کوچه مهماندوست، شماره ۸ مراجعه کنند.

برچسب: نویسنده: فرومی تاريخ: پنجشنبه 30 ارديبهشت 1395 ساعت: 5:15

نمایشگاه تابلوهای 100 هزار تومانی در پردیس چارسو

نمایشگاه طراحیهای کریم بخشی در پردیس چارسو برگزار میشود.

کریم بخش مجموعه ای از طراحیهای خود را از 31 اردیبهشت تا 31 خرداد در پردیس چارسو در معرض فروش قرار میدهد.

در این نمایشگاه که روز جمعه 31 اردیبهشت ساعت 16 افتتاح میشود تعداد 42 اثر از طراحیهای این هنرمند با قیمت هر تابلو 100 هزار تومان در طبقه ششم پردیس چارسو به فروش میرسد.

کریم بخشی در یادداشت ورودی این نمایشگاه آورده است: "نزدیک به سه سال است كه به بهانه بهار، طراحیهایم را با هدف ورود آثار هنری به خانههای مردم و زندگی روزمره آنها، با قیمتی ارزان و از طریق فضای مجازی به عموم عرضه داشته و طراحیهایم را بدون واسطه به دست آنان رساندهام. اکنون در بهار 95 پردیس چارسو به عنوان مجموعهای که اهداف، فعالیتها و فضای معماری خاص آن به گونهای است که خود را با هنرمند و مخاطب همراه میکند و محیطی برای ارتباط مستقیم مخاطب و اثر هنری به وجود میآورد، از این جریان استقبال و فضای برپایی حراجنمایشگاهی از طراحیهایم را فراهم کرده است."

کریم بخشی متولد 1363 در استان مرکزی است. او که از سال 84 تا 91 در کلاسهای احمد وکیلی حضور داشته تا کنون در نمایشگاه گروهی متعددی شرکت کرده که نمایشگاه گروهی در نگارخانه آشیانه مهر (1390) ، نمایشگاه گروهی طراحی روی کاغذ در نگارخانه الهه (1392)، نمایشگاه گروهی طراحی در خانه هنرمندان (1393 ) و نمایشگاه گروهی چاپ دستی (1394) از آن جمله است.

علاقهمندان به بازدید و خرید از این حراجنمایشگاه میتوانند تا 31 خرداد هر روز از ساعت 15 تا 23 به پردیس چارسو به نشانی خیابان جمهوری، تقاطع خیابان حافظ، طبقه ششم بازار چارسو مراجعه نمایند.

برچسب: نویسنده: فرومی تاريخ: پنجشنبه 30 ارديبهشت 1395 ساعت: 5:15

گالری گردی در آخر هفته

این هفته بسیاری از چهره َهای نامدار هنر معاصر ایران در گالری های تهران آثار خود را به نمایش گذاشتند، از میان این نمایشگاه ها چهار نمایشگاه حسینعلی ذابحی، مرتضی اسدی، علی ندایی و سعید معیری َزاده را برای گالری گردی هنرآنلاین انتخاب کردیم.

همچون گزارش های پیشین درباره گالری َها، این هفته نیز سراغ چند نمایشگاه رفتیم، نمایشگاه تصویرگری های حسینعلی ذابحی در گالری هور، مرتضی اسدی در گالری آریا، علی ندایی در گالری آتبین و سعید معیری َزاده در گالری ساربان انتخاب َهای ما برای این هفته است.

کابوس و رویای توامان در گالری هور

حسینعلی ذابحی به تمامی معنا نقاش است، او سال هاست آن چیزهایی را می َکشد که دوست دارد، پرتره َهایی که بر زمینه های سیاه بوم َهای کوچک و بزرگش می َکشد گاه هراسان و گاه سرخوش اند و حتی ممکن است نتوان احوالات آنها را با نگاه نخست متوجه شد. مجموعه ای که به تازگی در گالری هور از کارهای ذابحی به نمایش گذاشته شده است دارای همه ویژگی های کاری این هنرمند هستند. فضاهای تیره و شخصیت َهایی که درون قاب َها نشسته اند و هریک حالتی خاص به خود گرفته َاند در این کارها نیز دیده می شوند.

شاید بتوان گفت که بیشتر این پرتره َها را تصاویر زنانی با لباس َها و کلاه َهای رنگی تشکیل می دهند زنانی که هریک می َتوانند یکی از حس َهای حسینعلی ذابحی نسبت به دنیایی که به نظر تیره و تار می رسد را نشان دهد. البته او پیش از این گفته بود که نگاهی بدبینانه به جهان ندارد، اما جهان این نقاشی َها با آنکه پرتره َها گاه می خندند یا می َرقصند چندان شاد به نظر نمی رسد هرچند نمی َتوان منکر این شد که همیشه نوعی طنز تلخ در کارهای ذابحی وجود داشته است.

سواران اسطوره َای در گالری آتبین

علی ندایی مدت هاست در آثار خود به سراغ موضوعات اسطوره ای رفته است، او این بار در مجموعه "از لابه َلای اسطوره ها" که در گالری آتبین به نمایش گذاشته شده است فضایی پویا و متحرک در طراحی َهایش خلق کرده است، خطوط ندایی آزادانه در همه جای تابلو گردش می کنند تا هیبت اسب، شیر یا سواری را به خود گیرند که گویی از دل تاریخ بیرون آمده است.

زمینه َهایی با رنگ َهای تیره و استفاده از رنگ َ های طلایی و نقره َای موجب شده است که فیگورها بیشتر و درخشنده َتر دیده شوند. به علاوه استفاده از خطوط در هم و رها حرکات سریع آنها را که معمولا در حال نبرد هستند بیشتر نشان می دهد. ندایی از میان همه موضوعات اسطوره َای داستان های سلحشوری را انتخاب کرده است که نبردهای مختلف میان شخصیت َهای مختلف را نشان می َدهد که البته در آنها سواران همیشه پیروز میدان هستند؛ نبردی که در زمینه َهای تک رنگ و فضای بی زمان و مکان این طراحی ها ابدی به نظر می رسد.

نقاشی َهای مرتضی اسدی گالری آریا

مرتضی اسدی در همه سال َهایی که نقاشی َهای او را دیده َایم به همین سبک و سیاق کار کرده است، او رنگ َها و فرم َهای مشخصی دارد که کارش را قابل شناس می کند. فضای آثار او معمولا از زمینه َهای تک رنگ و انتزاعی تشکیل شده َاند که پرنده، فرشته یا انسانی در آنها دیده می َشود. با این حال این فضاهای رنگی انتزاعی جنبه َهای نمادپردازانه نیز دارند و هر یک از آنها نماد بخشی از جهان هستند.او معمولا به انسان می َپردازد و پرنده ها برای او نماد انسان هایی هستند که در میان زرد و آبیِ زمین و آسمان روزگار می گذرانند و به دنبال پریدن به جهانی بالاتر یا به عبارتی برتر هستند. اسدی وقتی انسان را به تصویر می کشد بیش از جسم به روح گرفتار بشر در جهان مادی نظر دارد به همین دلیل فیگورهایش همیشه جنبه روحانی بیشتری دارند تا آنکه لزوما جنبه انسان را به تصویر بکشند. انسان َهای او محصور شده َاند، گیر افتاده َاند و دست و پایشان بسته به نظر می رسد، گویی به پرنده َهای دیگر تابلوها چشم دوخته َاند و آرزو می َکنند کاش بال پرواز داشتند.

هفت پیکر و کاپیتان ظریف پیش از فتح آمریکا در گالری ساربان

سعید معیری َزاده در نمایشگاه جدید آثار خود که "هفت پیکر و کاپیتان ظریف پیش از فتح آمریکا" نام دارد با اقتباس از هفت پیکر نظامی و خوانشی شخصی از سنت و هنر ایرانی به مضمون های معاصر هنر و سیاست پرداخته است.

معیری َزاده در این مجموعه میان طرح َهایی از نقاشی ایرانی و نمادهای آشنای دنیای معاصر که البته بیشتر آنها از فرهنگ دهه َهای اخیر آمریکا نشات گرفته است سعی می کند موضوعاتی را طرح کند که به رویدادهای سیاسی اخیر ایران اشاره دارد. او در فضاهایی رنگین و ناشناخته نمادهایی مشهور را به تصویر می کشد و از همنشینی این دو عنصر متضاد به روایت داستان خود برای مخاطب می پردازد.

منبع: هنرآنلاین

برچسب: نویسنده: فرومی تاريخ: چهارشنبه 29 ارديبهشت 1395 ساعت: 17:04

شاهنامه به روایت 23 هنرمند در گالری لاله

23 هنرمند معاصر آثار خود با الهام از شاهنامه فردوسی را همزمان با بزرگداشت این شاعر ایرانی در گالری لاله به نمایش گذاشته َاند.

امیر حسین ثعلبی مدیر گالری لاله که به همراه رضا هدایت کیوریتوری نمایشگاه "شاهنامه نگاری" را برعهده داشته است، درباره این نمایشگاه گفت: در این نمایشگاه آثار نقاشی، مجسمه و دیجیتال آرت هنرمندانی مانند فرح اصولی، رضا افسری، رضا بانگیز، مهدی حسینی، جمشید حقیقت شناس، سعید خضایی، فرشید داودی، پژمان رحیمی زاده، پیمان رحیمی زاده، عربعلی شروه، طاهر شیخ الحکمایی، بهزاد شیشه گران، ترانه صادقیان، کیوان عسگری، یعقوب عمامه پیچ، حمید فام، نیلوفر قادری نژاد، مرضیه قره داغی، بهنام کامرانی، ایرج محمدی، جعفر نجیبی، علی ندایی و رضا هدایت به نمایش گذاشته شده است. این هنرمندان، کسانی هستند که در سال َهای گذشته نیز در مورد شاهنامه کار کرده اند و برخی از آنها در نمایشگاه های دیگری که در گالری لاله به مناسبت بزرگداشت فردوسی برگزار شده است شرکت کرده َاند.

وی افزود: عنوان کلی این نمایشگاه "شاهنامه نگاری" است و برای حضور در آن هر هنرمندی با پیرایش هنری ویژه خود می توانست به شاهنامه بپردازد. به همین دلیل بعضی آثار این نمایشگاه مدرن هستند و بعضی دیگر از آثار با رویکردهای هنر معاصر خلق شده َاند. به لحاظ موضوع نیز بعضی هنرمندان به خود فردوسی پرداخته َاند و هنرمندان دیگری نیز به از روایت های موجود در شاهنامه برای کار خود استفاده کرده اند. شاهنامه از نظر بصری امکانات بسیاری دارد که هنرمندان با استفاده از آنها می توانند به خلق آثار هنری بپردازند.

مدیر گالری لاله درباره برگزاری 5 دوره نمایشگاه "شاهنامه نگاری" در این گالری نیز اظهار کرد: هر سال موضوع کیفیت نمایشگاه یکی از مسائل مهمی است که ما به آن توجه داریم. به همین دلیل هنرمندانی را انتخاب می َکنیم که می َدانیم با شاهنامه زندگی می َکنند، آن را خوانده َاند و درکی از این اثر هنری بزرگ دارند. به علاوه تلاش ما این است که هر سال نگاه معاصرتری در این نمایشگاه داشته باشیم و برای سال آینده نیز برای این موضوع تلاش خواهیم کرد.

ثعلبی همچنین درباره برگزاری نمایشگاه های َمستمر که هر سال برگزار می َشوند نیز گفت: گالری لاله دو گروه مخاطب دارد، گروهی مخاطب عام هستند و گروهی نیز مخاطب خاص، هر یک از این گروه ها توقعات خاصی از یک نمایشگاه دارند به همین دلیل ما سعی می کنیم نمایشگاه َهایی را برگزار کنیم که برای هر دو گروه جالب توجه باشد. به علاوه رونق بخشیدن به اقتصاد هنر نیز یکی از اهداف ماست به همین دلیل با برگزاری فروش سالانه گالری لاله و درخواست از هنرمندان برای ارائه آثار خود با قیمت پایین َتر، تلاش می َکنیم مخاطبان عام گالری را به خرید اثار هنری دعوت کنیم. البته ما صرفا به سبد اقتصادی گالری فکر نمی کنیم و این موضوع بیشتر برای ما جنبه کار فرهنگی دارد.

نمایشگاه "شاهنامه َنگاری" تا 5 خرداد ماه در گالری لاله به نشانی خیابان دکتر فاطمی، ضلع شمالی پارک لاله،روبروی پارکینگ طبقاتی ادامه دارد.

منبع: هنرآنلاین

برچسب: نویسنده: فرومی تاريخ: چهارشنبه 29 ارديبهشت 1395 ساعت: 17:04

منتقدان خانه موسیقی حسن نیت دارند

محمد سریر: منتقدان خانه موسیقی حسن نیت دارند

محمد سریر معتقد است، ذات موسیقی کشور در شکل دیگری از آموزش موفقیت و معنا پیدا می کند.

عادت به گفتگو آن هم از نوع بلند ندارد همیشه کم حرف و ساکت بوده و ترجیح می دهد در خلوت خود به کارهای عقب افتاده اش بپردازد اما با این وجود گفت وگو با هنرآنلاین را پذیرفت و صبورانه به سوالات مان پاسخ داد.

محمد سریر، آهنگساز، دیپلمات و رئیس هیات مدیره خانه موسیقی است كه شاید بسیاری ندانند در زمینه های اقتصاد و علوم سیاسی تحصیل كرده و دكترای اقتصاد خود را از دانشگاه وین (اتریش) دریافت كرده است. او همچنین در هنرستان عالی موسیقی تحصیل كرده، دوره كارشناسی رشته موسیقی را در دانشكده هنرهای زیبای دانشگاه تهران گذرانده و لیسانس و فوق لیسانس آهنگسازی را هم از آكادمی موسیقی و هنرهای زیبای وین دریافت كرده است.

دکتر سریر، آهنگسازی هفت آلبوم موسیقی و بیش از صد اثر آوازی و موسیقی متن فیلم و سریال های تلویزیونی را به عهده داشته است؛ گفت وگو ما را با این آهنگساز درباره مسایل مختلف حوزه موسیقی در ادامه می خوانید.

یکی از موضوعات مطرح این روزها، مسئله خانه موسیقی است که توسط منتقدان مورد نقد واقع شده است. از نظر شما به عنوان عضو اصلی این مجمع علت این حواشی چیست؟

ببینید به طور یقین همه فعالیت هایی که در حوزه های مختلف انجام می گیرد، نارسایی هایی دارد و در این تردیدی نیست. اما وقتی از بیرون به مطلبی نگاه می کنیم خواسته های خود را می بینیم و کمتر به امکانات و شرایط طرف مقابل توجه می کنیم. با توجه به اینکه آن امکانات با توانایی های مختلف می تواند فراهم و رو به جلو حرکت کند.

مطلب دیگر اینکه بعضی بخش ها در نهادهای مدنی بدین صورت هستند که به طور مشخص و تمام وقت موظف به انجام آن امور نیستند و به طور داوطلبانه فعالیت می کنند. بنابراین اگر کسی وقت می گذارد و کاری را انجام می دهد در واقع به نوعی از فرصت های فرهنگی خود گذشت می کند. زمانی که فردی کاندیدا می شود و اعلام داوطلبی می کند طبیعی است که آگاه از وضعیت این امور نیست. در انجام کارها در مقاطع و زمان های مختلف سختی های جدیدی پیدا می کند، تدریجا ارتباطات وسیع تر و پروژه های تازه ای اضافه می شود. بنابراین احتیاج به رسیدگی بیشتر و افراد تمام وقت دارد. اکثر کسانی که داوطلب می شوند به فعالیت های دیگری نیز مشغول هستند. ممکن است این دسته افراد آنطور که در یک کار دولتی و اداری موفق هستند در بخش خصوصی نباشند. ضمن اینکه داوطلبانی که مقبول واقع می شوند و می توانند اهداف نهاد را در جامعه پیش ببرند باید سنینی را گذرانده باشند، شناخته شده باشند تا کار را با اعتبار معنوی جلو ببرند. گاهی این سوال به وجود می آید که چرا بعضی اشخاص به دفعات از جانب اهالی موسیقی انتخاب می شوند. در واقع این به دفعات حضور داشتن علیرغم زحمتی که برای آنها دارد به نفع مجموعه است چرا که با تجربه و اعتماد و اعتبار معنوی، او به جمع کمک می کند. البته عموما این افراد در مقابل محبت رای دهندگان نمی توانند خودشان را کنار بکشند و واقعا فداکاری می کنند و اوقات خودشان را که حتی می توانند منبع مالی مناسبی هم برای آنها باشد صرف این خواسته صنفی میکنند.

آقای دکتر دیگر مسئله مطرح شده این است که چرا ارکان خانه موسیقی در مقابل منتقدان سکوت می کنند و با این کار حق را به آنها می دهند. به چه علت شما که سرآمد این خانه هستید تا به حال جوابی به نقدکنندگان نداده اید؟

البته اینگونه نیست مسئولین خانه نشست های تخصصی داشته اند و من هم جلساتی با منتقدان داشته ام بعضی مواقع نمی توانیم شرایط را با این نوع توضیحات توجیه کنیم. چون باید خود در آن شرایط قرار بگیرند. مثلا مواقعی نمی توان توضیح داد که من در یک دوره ای چگونه مشکلی را که برای اعضا پیش آمده بود را حل و فصل کرده ام. واقعیت این است که شخصا بسیار تمایل دارم نسل جوان و کسانی که اهداف و دیدگاه های مثبتی را دنبال می کنند، در این مسیر قرار بگیرند. اما استفاده از فرصت هایی که برای انجام کاری در ذهن ما هست به آن صورتی که فکر می کنیم میسر نیست. به همین جهت بسیاری مواقع من متاسف می شوم وقتی تلاش های دوستان نادیده گرفته می شود. در طول سالیانی که گذشته است همه در حد توان خود تلاش کرده اند و توانسته اند اعتباری را به دست بیاورند. از نظر من افرادی که نقد می کنند حسن نیت دارند اما چون مستقیما در معرض قضیه قرار نگرفته اند تمامی موانع و مشکلات را نمی بینند. این را هم درنظر بگیریم وقت و زمان خیلی وسیع نیست. اگر فکر کنیم می توانیم تمام عمر تجربه کسب کنیم کار بسیار سختی است. بهتر آنکه از تجربیات دیگران استفاده کنیم.

آخرین سوال در خصوص خانه موسیقی درباره لغو کنسرت ها است. مبحثی که از دسترس خارج شده و به دادستانی کشیده شده است. مخصوصا آخرین کنسرت مربوط به آقای کیهان کلهر در یزد که خیلی مورد بحث قرار گرفت. چندی قبل خانه موسیقی جلساتی را برگزار کرد تا به عنوان یک نهاد معتبر وارد این موضوع شود و از این پیش آمد جلوگیری کند اما در عمل اتفاقی نیفتاد.

دو مطلب وجود دارد. اول امکانات و بعد فرصت ها. ما باید امکانات را تدریجا توسعه بدهیم تا بتوانیم از فرصت ها استفاده کنیم. این دو مبحث در حوزه موسیقی قابل توجه است. فرصت هایی که در چند دهه گذشته وجود داشته است تدریجا پیشرفت کرده است و در حال به دست آوردن این امکانات هستیم. قطعا در این مسیر موانعی وجود دارد. موانعی که ممکن است در بخش هایی از دولت و جامعه توجیه نشده باشد. خانه موسیقی ذاتا یک نهاد مدنی غیر دولتی است. اگر ارتباطاتی با دولت دارد در وجه تصمیم گیری های سطوح عالی تر نیست. بنابراین تنها کاری که این نهاد می تواند انجام بدهد پرسش و طرح موضوع با متولیان و مسئولین است. زمانی که اتفاقی پیش می آید خانه موسیقی طبعا عکس العمل نشان می دهد و سعی دارد تا وظایف صنفی خودش را انجام بدهد و مسلم است که دلیل رخ دادن این اتفاقات باعث سوء برداشت و در بخشی از جامعه و یا از جانب مسئولین دولتی است. همچنین پیش آمده است ما با پرسش متوجه شده ایم در یک شهر حساسیت هایی وجود دارد یا گروه هایی تصمیم به بر هم زدن برنامه داشته اند. با توجه به این مباحث مسئولین ترجیح دادند اجرا را به تاخیر بیندازند. در هر حال خانه موسیقی پرسشگر بوده و با مسئولین صحبت کرده و در بیشتر موارد هم به نتایجی رسیده و یا موارد مشابه در یک دوره ای متوقف شده است.

یکی از قضایای پر بحث این روزهای موسیقی قضیه ارکسترها است. به عنوان یک فرد صاحب نظر در این زمینه نظر شما در ارتباط با ارکسترها و سازمان ارکسترها چیست؟ اینکه سازمانی تشکیل شده است می تواند مفید باشد یا بهتر بود با یک رهبر ادامه می دادند؟

در این زمینه تجربه ای در غرب وجود دارد که آنها از این تجربه عبور کرده اند. احتمالا در ابتدا سازمان هایی داشته اند که در حال حاضر به صورت هیئت امنا هستند و حرف آخر را می زنند. همچنین بخش هایی در اختیار افرادی است که از آن تجربه ها عبور کرده اند و اجتماع و فعالیت فرهنگی و هنری را بهتر می شناسند. این پشتوانه بسیار مهم است تا فردی این شناخت را داشته باشد و همه امکانات، مشکلات و کمبودها را ببیند. در حال حاضر در جامعه ما گاه مسئولیت در کار و پیشبرد فعالیت ارکسترها به کسی محول می شود که از تمام ظرفیت ها در محدوده های مثبت و منفی اطلاعی ندارند چون حضور نداشته اند. طبیعی است شخصی که در 30 یا 40 سال گذشته در شرایط و تحولات ایران بوده است و حساسیت های جامعه را بهتر می شناسد و می تواند عملکرد بهتری داشته باشد. اگر علاوه بر این مشکلات در قسمت های فنی و تکنیکی نیز نقص هایی وجود داشته باشد، در کنار آن بخشی اضافه می شود تا این فاصله های خالی را جبران کند. ترتیباتی که برای ارکسترها به وجود آمده نیز به همین دلیل است. ارتباطات را با بخش های فنی و هنری بیشتر می کند. به نظر من بعد از دوره ای که بتواند کمبودها را جبران و بخش ها را مجهز به تجربه کند و بعدا شاید دیگر نیازی به بودن آن با این شکل نباشد.

با سوال در مورد خود شما ادامه می دهیم. مدتی است نام شما را در میان آثار موسیقی کمتر می شنویم. خصوصا در موسیقی متن فیلم ها. این کم کاری به خاطر دل مشغولی در تدریس است؟

خود من از این موضوع ناراحت هستم. یکی از دلایل، همین فعالیت داوطلبانه است. غیر از فراز و فرودهایی که در زندگی جاری و آن تمرکز فکر و اندیشه بر هنرمندی به وجود می آید، ضررهای زیادی نیز در تداوم کار هنری هنرمند ایجاد می شود. موسیقی مثل هر هنر دیگر بسیار امر خلاقی است و نیاز به آرامش و تمرکز دارد. متاسفانه این شرایط پیش آمده است و ما هم نتوانستیم از این اوضاع بیرون بیاییم. اما من کار نوشتن را انجام می دهم. دلیل منتشر نشدن کارها نیز به پروسه انتشار و وسواس من روی آنها برمی گردد و این وسواس هم مربوط به سن و سال است. در بخش سینما 7 یا 8 سالی که در هیئت مدیره فعالیت داشته ام، سعی کردم در این کار ورود نکنم زیرا سوء تعبیرهایی ایجاد می کند. ترجیح دادم دوستان دیگر کار کنند. سینما یک فرد تمام وقت می خواهد. ضمن اینکه کارهای سینمایی به سمتی رفته است که آثار موسیقائی می تواند با دستگاه و کارهای الکترونیک انجام شود و این از تخصص بنده خارج است.

پس با این اوصاف فعلا اثری از شما در بازار موسیقی نخواهیم شنید؟

در سال گذشته چند اثر منتشر کرده ام. حتما برای اینکه خودم را مجاب کنم در سال جاری نیز کارهایی را منتشر خواهم کرد. یکی از موضوعات مورد علاقه من طی این پنجاه سال موسیقی آوازی است. به هر حال من نزدیک به نیم قرن با استاد محمد نوری کار کرده ام و همزیستی خاصی پیدا شده است. حس و حال من هنوز همانگونه است و نتوانسته ام خودم را منفک کنم و طور دیگری کار کنم.

تدریس موسیقی در ایران با دیگر نقاط بسیار متفاوت است. در واقع مانند طفل یتیمی می ماند که هرکسی دستی به سر آن می کشد و عبور می کند. شما به عنوان یک استاد برجسته موسیقی این کشور چقدر تلاش کردید تا موسیقی مهجور نماند؟

ذات موسیقی ما در شکل دیگری از آموزش موفقیت و معنا پیدا می کند. ما در موسیقی و ساخت قطعات از امکانات موسیقی نوشتاری استفاده می کنیم اما در موسیقی ملی به خصوص ردیف دستگاهی، موسیقی نوشتاری در واقع یک محل رجوع است تا درک موضوع. بخشی از آن به خلق حس و ظرفیت شاگرد در بداهه نوازی برمی گردد. رسیدن به بلوغ کاری زمان بر است و ممارست و ریاضتی را می طلبد که نسل جدید کمتر آمادگی طی این مسیر را دارند. در حوزه موسیقی های دیگر هم جوانان مستعدی داریم. علاوه بر اینکه تعداد دانشجویان زیاد شده است، هنرمندان بسیار توانایی هم در این حیطه پرورش پیدا کرده اند. در همه جای دنیا و در حوزه هنر رسیدن به بلوغ اندیشه و نیل به خلاقیت نگاه متفاوت به ساخت و پرداخت موسیقی برای کسی که خالق یا مجری هنر است، بسیار لازم است. رسیدن به این موضوع نه در همه افراد میسر است و نه در همه سنین. به همین خاطر است که در جهان ما تعداد زیادی از افراد در موسیقی تحصیل می کنند اما عده معدودی به درجات بالا می رسند و می توان به عنوان یک هنرمند خلاق از آنها یاد کرد. در این شرایط همه ما تلاش خودمان را باید بکنیم تا بتوانیم جایی در گوشه خاطرات شیرین هم میهن نان داشته باشیم.

وضعیت آموزش موسیقی را درکشور چطور می َبینید؟ آیا آنطور که گفته می شود به صورت جدی به آن در دانشگاه ها پرداخته نمی شود؟

شرایط نگرش دانشجو به یادگیری و حضور در صحنه جامعه به عنوان یک هنرمند فرق کرده است. کمتر این بحث را جدی می گیریم. در ارتباط با اساتید سعی می کنیم هرآنچه گفته شد را یاد بگیریم ولی پرسش گر نیستیم و در واقع به دنبال کشف نقاط تاریک ذهن مان نمی گردیم. عموما درسی که گفته می شود در کتاب هم وجود دارد. حضور شما در دانشگاه برای موضوعات نانوشته است. اگر به سالیان گذشته برگردیم در مملکت ما ماهیت آموزش بسیار عمیق بود. شاگردان گیرنده صرف نبودند بلکه خواهنده بودند. این اندیشه امروز تا حدی تغییر کرده است. در دانشگاه ها عموما اساتیدِ علاقه مند و با دانش و بینش خوبی هستند. به نظر من ظرفیت های ناشناخته ای در دانشگاه ها وجود دارد و از نظر شاگردان مخفی مانده است. توجه و علاقه مندی دانشجو انگیزه مهمی برای استاد است. طی این سه دهه ظرفیت های دانش موسیقی میان جوانان چه در حوزه تکنیک و چه در حوزه دانش پیشرفت قابل توجهی کرده است. شاید لازم باشد مروری جدید بر مباحث و محتوای درسی شود تا از یک سو با تحولات آموزش در جهان و از سوی دیگر با خواسته های جوانان منطبق گردد و بدانیم جامعه ما برای حضور معنادار و با حفظ معنویت فرهنگی خود به دنبال چه نوع موسیقی باید باشد.

در صحبت ها به موسیقی بی کلام اشاره کردید. در این دوره به موسیقی بی کلام کمتر توجه می شود و بیشتر موسیقی پاپ بین مردم جا دارد. جدا از اینکه موسیقی پاپ جایگاه و اهمیت خوانندگی را بالا برده و عموما موسیقی جاری را از حیطه آنچه موسیقی اندیشمندانه محسوب می شود خارج کرده است. چه راهکاری پیشنهاد می کنید تا موسیقی بی کلام از رده خارج نشود؟

این نوع خواسته ها معلول یک شرایط خاص اجتماعی است. جوانان تصمیمی برای این موضوع نمی گیرند بلکه بیشتر شرایط اجتماعی است که این وضعیت را به افراد دیکته می کند. بینش ها در این گونه موسیقی عمقی ندارند و زیبایی ها را بیشتر در سطح می بینیم.در زمان تحصیل ما انگیزه غالب بیشتر یاد گرفتن بود و کمتر ظواهر امر و یا موفقیت های صوری و زود گذر بود. این موضوع نه تنها در ایران بلکه در غرب هم اتفاق افتاده است. از نظر من با برنامه ریزی های فرهنگی می توان تدریجا به سطح و توانایی های مورد نظر رسید. در سیاست گذاری های امروز ما طبعا به خاطر شرایطی که در جامعه جهانی پیدا کرده ایم، ابتدا به مسائل سیاسی پرداخته ایم تا آن ها را حل کنیم بعد مسائل اقتصادی را پیش کشیده ایم و سپس به مباحث فرهنگی توجه نموده ایم. چون مسائل فرهنگی در درجات بعدی است همیشه آن اهداف بلند یا مغفول مانده و یا وجوه اجرائی آن دیده نشده و یا اساسا به آن کمتر اهمیت داده شده است. در حالی که این مبحث زمینه ساز تمام مسائل دیگر است. بنابراین اگر نگاه سیاست گذاران به این سمت و سو برود قطعا از این مسیر مانند بعضی کشورها که برنامه های واقع بینانه ای را با قاطعیت پیگیری می کنند عبور خواهیم کرد. در غرب نوعی محورهای اصلی سیاسی اقتصادی و فرهنگی را در نظر دارند که اگر در حول و حوش آن اتفاقی نیز رخ بدهد به ستون های اساسی آسیبی نمی رسد. ما در موسیقی ستون های مستحکمی را پی ریزی نکرده ایم اما در حال حاضر باید به ساخت ستون های محکم که بخش مهمی از هویت فرهنگی و تاریخی ما است بپردازیم.

به عنوان آخرین سوال؛ قرار است در خانه هنرمندان چه اهدافی را دنبال کنید و چه اتفاقات جدیدی را شاهد خواهیم بود؟

خانه هنرمندان متشکل از نمایندگان ارشد نهادهای مدنی در عموم رشته های هنری است. به نوعی پارلمانی از انجمن های دیگر است تا محوریتی در مورد فعالیت ها داشته باشد. به ویژه که بخشی از حاصل فعالیت ها را نیز در آن نهاد منعکس می کند. عموما خانه ها برنامه های مستقلی برای عموم مردم و علاقمندان در صحنه ندارند. متولی این نهاد شهرداری بوده و طبعا کمک هائی نیز به این نهاد داشته و با مدیریت های شایسته قطب فرهنگی هنری مهمی است. به هر حال شهر تهران با یک پنجم جمعیت کل کشور بیشتر از هر شهر دیگری می تواند تاثیرگذار باشد. بنده به عنوان یک نماینده از جانب سایر بزرگان در شورا هستم و تا جایی که می توانیم کارها را هماهنگ می کنیم. با شرایط موجود مرکز مناسبی برای انعکاس همه فعالیت هایی که در حوزه هنر انجام می شود، است. نهادهایی که به صورت مدنی متشکل از هنرمندان متخصص و توانمند در رشته های مختلف وجود دارند و مهمترین دل مشغولی آنها فرهنگ و هنر ایران است.

منبع: هنرآنلاین/مینا آتشی

برچسب: نویسنده: فرومی تاريخ: چهارشنبه 29 ارديبهشت 1395 ساعت: 17:04

گالری گردی در آخر هفته

این هفته بسیاری از چهره َهای نامدار هنر معاصر ایران در گالری های تهران آثار خود را به نمایش گذاشتند، از میان این نمایشگاه ها چهار نمایشگاه حسینعلی ذابحی، مرتضی اسدی، علی ندایی و سعید معیری َزاده را برای گالری گردی هنرآنلاین انتخاب کردیم.

همچون گزارش های پیشین درباره گالری َها، این هفته نیز سراغ چند نمایشگاه رفتیم، نمایشگاه تصویرگری های حسینعلی ذابحی در گالری هور، مرتضی اسدی در گالری آریا، علی ندایی در گالری آتبین و سعید معیری َزاده در گالری ساربان انتخاب َهای ما برای این هفته است.

کابوس و رویای توامان در گالری هور

حسینعلی ذابحی به تمامی معنا نقاش است، او سال هاست آن چیزهایی را می َکشد که دوست دارد، پرتره َهایی که بر زمینه های سیاه بوم َهای کوچک و بزرگش می َکشد گاه هراسان و گاه سرخوش اند و حتی ممکن است نتوان احوالات آنها را با نگاه نخست متوجه شد. مجموعه ای که به تازگی در گالری هور از کارهای ذابحی به نمایش گذاشته شده است دارای همه ویژگی های کاری این هنرمند هستند. فضاهای تیره و شخصیت َهایی که درون قاب َها نشسته اند و هریک حالتی خاص به خود گرفته َاند در این کارها نیز دیده می شوند.

شاید بتوان گفت که بیشتر این پرتره َها را تصاویر زنانی با لباس َها و کلاه َهای رنگی تشکیل می دهند زنانی که هریک می َتوانند یکی از حس َهای حسینعلی ذابحی نسبت به دنیایی که به نظر تیره و تار می رسد را نشان دهد. البته او پیش از این گفته بود که نگاهی بدبینانه به جهان ندارد، اما جهان این نقاشی َها با آنکه پرتره َها گاه می خندند یا می َرقصند چندان شاد به نظر نمی رسد هرچند نمی َتوان منکر این شد که همیشه نوعی طنز تلخ در کارهای ذابحی وجود داشته است.

سواران اسطوره َای در گالری آتبین

علی ندایی مدت هاست در آثار خود به سراغ موضوعات اسطوره ای رفته است، او این بار در مجموعه "از لابه َلای اسطوره ها" که در گالری آتبین به نمایش گذاشته شده است فضایی پویا و متحرک در طراحی َهایش خلق کرده است، خطوط ندایی آزادانه در همه جای تابلو گردش می کنند تا هیبت اسب، شیر یا سواری را به خود گیرند که گویی از دل تاریخ بیرون آمده است.

زمینه َهایی با رنگ َهای تیره و استفاده از رنگ َ های طلایی و نقره َای موجب شده است که فیگورها بیشتر و درخشنده َتر دیده شوند. به علاوه استفاده از خطوط در هم و رها حرکات سریع آنها را که معمولا در حال نبرد هستند بیشتر نشان می دهد. ندایی از میان همه موضوعات اسطوره َای داستان های سلحشوری را انتخاب کرده است که نبردهای مختلف میان شخصیت َهای مختلف را نشان می َدهد که البته در آنها سواران همیشه پیروز میدان هستند؛ نبردی که در زمینه َهای تک رنگ و فضای بی زمان و مکان این طراحی ها ابدی به نظر می رسد.

نقاشی َهای مرتضی اسدی گالری آریا

مرتضی اسدی در همه سال َهایی که نقاشی َهای او را دیده َایم به همین سبک و سیاق کار کرده است، او رنگ َها و فرم َهای مشخصی دارد که کارش را قابل شناس می کند. فضای آثار او معمولا از زمینه َهای تک رنگ و انتزاعی تشکیل شده َاند که پرنده، فرشته یا انسانی در آنها دیده می َشود. با این حال این فضاهای رنگی انتزاعی جنبه َهای نمادپردازانه نیز دارند و هر یک از آنها نماد بخشی از جهان هستند.او معمولا به انسان می َپردازد و پرنده ها برای او نماد انسان هایی هستند که در میان زرد و آبیِ زمین و آسمان روزگار می گذرانند و به دنبال پریدن به جهانی بالاتر یا به عبارتی برتر هستند. اسدی وقتی انسان را به تصویر می کشد بیش از جسم به روح گرفتار بشر در جهان مادی نظر دارد به همین دلیل فیگورهایش همیشه جنبه روحانی بیشتری دارند تا آنکه لزوما جنبه انسان را به تصویر بکشند. انسان َهای او محصور شده َاند، گیر افتاده َاند و دست و پایشان بسته به نظر می رسد، گویی به پرنده َهای دیگر تابلوها چشم دوخته َاند و آرزو می َکنند کاش بال پرواز داشتند.

هفت پیکر و کاپیتان ظریف پیش از فتح آمریکا در گالری ساربان

سعید معیری َزاده در نمایشگاه جدید آثار خود که "هفت پیکر و کاپیتان ظریف پیش از فتح آمریکا" نام دارد با اقتباس از هفت پیکر نظامی و خوانشی شخصی از سنت و هنر ایرانی به مضمون های معاصر هنر و سیاست پرداخته است.

معیری َزاده در این مجموعه میان طرح َهایی از نقاشی ایرانی و نمادهای آشنای دنیای معاصر که البته بیشتر آنها از فرهنگ دهه َهای اخیر آمریکا نشات گرفته است سعی می کند موضوعاتی را طرح کند که به رویدادهای سیاسی اخیر ایران اشاره دارد. او در فضاهایی رنگین و ناشناخته نمادهایی مشهور را به تصویر می کشد و از همنشینی این دو عنصر متضاد به روایت داستان خود برای مخاطب می پردازد.

منبع: هنرآنلاین

برچسب: نویسنده: فرومی تاريخ: چهارشنبه 29 ارديبهشت 1395 ساعت: 3:15